quiz

 

…για καπνίζοντες

 

Α. η πρώτη σας αντίδραση στα απαγορευτικά μέτρα ήταν

1. ευκαιρία να το κόψω

2. τι λες καλέ! εδώ είναι Ελλάδα!

3. όλα καλά, αλλά και στα κέντρα;

 

Β. το τσιγάρο για σας είναι

1. απόλαυση

2. συνήθεια

3. μαγκιά

…για μη καπνίζοντες

 

Α. η πρώτη σας αντίδραση στα απαγορευτικά μέτρα ήταν

1. ευκαιρία να το κόψεις

2. σιγά μωρέ! εδώ είναι Ελλάδα…

3. γιες!

 

Β. οι απαγορεύσεις για σας είναι

1. μέσο επιβολής

2. αναγκαίο κακό

3. για να καταπατούνται

 

πραγματική εικονικότητα:

αν θέλετε να δείτε αναμένο τσιγάρο, ανάψτε ένα

 

το πρόβλημα

 

Έχω ένα πρόβλημα.
Μια γυναίκα χαριτωμένη, με την οποία είμαστε δεμένοι από χρόνια. Ε, καλά, θα μου πείτε.

Ζούμε σε μια δύσκολη εποχή. Τα διαζύγια δίνουν και παίρνουν. Επιτρέψτε μου να σας εξηγήσω πού ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημά μου.

Τώρα το καλοκαίρι τα παράθυρα είναι ανοιχτά. Όλη την ώρα είσαι υποχρεωμένος ν’ ακούς διάφορα. Έχω δυο γειτόνισσες -ο καθένας έχει. Συγκριτικά, η γυναίκα μου είναι ένας άγγελος –αυτή τη σκέψη την έχω κάνει πολλές φορές ως τώρα.

Οι γυναίκες, γενικά μιλάω, έχουν μια τάση προς τη φλυαρία, αν καταλαβαίνετε τι εννοώ. Λένε πολύ περισσότερα από αυτά που πραγματικά εννοούν και συχνά γίνονται κακόβουλες. Το ίδιο βέβαια κάνουμε κι εμείς οι άντρες, για κάποιο λόγο όμως περιμένουμε απ’ αυτές να συμπεριφέρονται διαφορετικά. Ίσως επειδή μας κολακεύουν τόσο πολύ. Μας λένε ότι κάνουν τα πάντα για μας, μας λένε κυρίαρχους.

Αυτές οι δυο γειτόνισσες, ειδικά. Δεν υπάρχει άντρας στη γειτονιά που να μην τον θεωρούνε κτήμα τους. Η συμπεριφορά τους είναι τόσο αλαζονική –πόσους δεν έχουν οδηγήσει στην απελπισία! Το χειρότερο, ωστόσο, είναι το στόμα τους –πραγματικός οχετός. Όταν αρχίζουν ν’ αλληλοβρίζονται, να βγάζει η μία τ’ άπλυτα της αλληνής στη φόρα… δεν αντέχονται. Τουλάχιστον από μένα. Είμαι αλλεργικός στα ξεκατινιάσματα.

Αγαπώ τη γυναίκα μου. Ειδικά όταν τη συγκρίνω με τις δύο μέγαιρες, νιώθω να την αγαπώ περισσότερο. Τελευταία όμως συμπεριφέρεται παράξενα, μπορεί να φταίει η κρίση της ηλικίας.

Η γυναίκα μου είναι σαν εμένα. Έτσι πίστευα πάντα και γι’ αυτό την επέλεξα. Αγαπά τους ανθρώπους ανεξάρτητα απ’ το χρώμα τους, πιστεύει στην αξιοπρέπεια, στη δικαιοσύνη, στη συναδέλφωση. Δεν ζητάει μεγαλεία: το χρήμα, η εξουσία, την αφήνουν αδιάφορη –η γυναίκα μου έχει ιδανικά. Τουλάχιστον στα μάτια μου. Τουλάχιστον μέχρι τώρα.

Γιατί, πρέπει να το πω, έχω αυτό το πρόβλημα.
Η γυναίκα μου, τελευταία, θυμίζει όλο και περισσότερο τις δυο γειτόνισσες. Στέκεται ώρες μπροστά στον καθρέφτη, ξεσηκώνει τα κουνήματά τους, αρχίζει να μιλάει όπως αυτές. Προχτές –καλοκαίρι είναι- την άκουσα απ’ το παράθυρο που τσακωνότανε μαζί τους. Ίδια κι απαράλλαχτη. Πραγματική κατίνα.

Φαίνεται πως το κάνει κι αυτή για τους άντρες. Δεν της φτάνω πια εγώ και οι όμοιοί μου, όσοι την αγαπούν γι’ αυτό που είναι, όσοι την θέλουν αγνή και τίμια. Ζηλεύει τις κάργιες, θέλει όσο το δυνατόν περισσότερους στα πόδια της –είναι λέει εξαπατημένοι κι ανώριμοι και χρειάζεται ένα διαφορετικό προφίλ για να τους κερδίσει. Να τους κερδίσει, για ποιο λόγο; Και με ποιο αντίτιμο;

Έχω ένα πρόβλημα, το καταλάβατε, σας το είπα.
Οι καιροί είναι δύσκολοι και τίποτα δεν είναι δεδομένο.
Αγαπώ τη γυναίκα μου –αν αυτό που περνά είναι υπαρξιακό ή κάποιο μικρόβιο, θέλω να τη βοηθήσω να το ξεπεράσει. Όμως συχνά με κοιτά σαν να έχω εγώ το πρόβλημα, σαν να ήμουνα κι εγώ εξαπατημένος (από τι κι από ποιον; ) κι ανώριμος και χτίζει το προφίλ της για να μου αρέσει.

Πολλές φορές κάθομαι και την κοιτάζω και φαντάζομαι τη γυναίκα που αγάπησα. Έχω μεγάλη φαντασία, δεν ξέρω αν σας το είπα.

Αυτό είναι το άλλο μου πρόβλημα.

στην εικόνα, η πυθία ερμηνεύουσα το “μήνυμα” της κάλπης

λοιπόν, αν δεν σας πειράζει, εγώ λέω να μην ψηφίσω (ιδού μερικοί καλοί λόγοι)

Ο πιτσιρικάς, ο Αλέξανδρος, έτρεχε πάντοτε μόνος. Χωρίς αντίπαλο. Πολύ μετά τον τερματισμό των υπολοίπων, έβγαζε τη φόρμα του κι έτρεχε φορώντας γάντια του μποξ. Οι θεατές, ήταν κοινό μυστικό, γι αυτόν το πλήρωναν το εισιτήριο. Δεν έφευγαν από το στάδιο αν δεν τον αποθέωναν, έστω και εκτός συναγωνισμού. Ο Περικλής τον έλεγε ατομιστή, οπορτουνιστή και μέθυσο και προτιμούσε για συμπαίκτες τον Αριστοτέλη, τον Πλάτωνα και το Σωκράτη. Μαγική τριπλέτα στα χαφ. Κύπελλα Ευρώπης και δε συμμαζεύεται. Χανόταν η μπάλα. Κάποιοι, βέβαια, μιλούσαν για ευνοϊκή μεταχείριση. Μικρότητες. Απλά οι άνθρωποι ήταν από άλλο πλανήτη.

Ύστερα, όλα άλλαξαν. Οι κανόνες, τα πάντα. Οι ομοσπονδίες πήραν τον έλεγχο. Ο Ιωάννης άργησε να το αντιληφθεί, το ίδιο κι ο Θεόδωρος, τους κόψανε τη μπάλα τα μεγάλα συμφέροντα. Ελευθέριος και Κωνσταντίνος, προτεινόμενοι εξαρχής, πώς επιβίωσαν ως τον τελικό είναι απορίας άξιο. Μια εποχή ήταν τα χαϊδεμένα της ορίτζιναλ, μετά αρχίσανε οι ψίθυροι και τα περίεργα. Κάτι για κολλητιλίκια με τους αποπάνω, ερχόντουσαν τα χαρτάκια με τα ονόματα στ’ αποδυτήρια, τι να σου κάνει κι ο κόουτς; Τώρα, βέβαια, αν εσύ ψάχνεις τα αουτσάιντερ που δίνουν τα φράγκα, οκ, παίξε τον προφέσσορα. Τι να σου πω, μια κούρσα είναι…

θα νικήσουμε

Άκουσα τις φωνές και τα όργανα κι έτρεξα να δω. Στο δρόμο, ήταν όλοι εκεί.

Μπροστά ο Μίκης με το Μάνο και το Λευτέρη και το Θάνο. Δίπλα τους, η Μαρίζα με το Διονύση χορεύουν μπάλο. Από κοντά ο Θανάσης με την Αφροδίτη, με τη Χαρούλα και το Σωκράτη, τον Άλκη, το Χάρη και τον Πάνο .. πλήθος μεγάλο, η εμπροσθοφυλακή με τα κρουστά και τα χάλκινα.
Και ξοπίσω, με τη γλυκύτητα των εγχόρδων και των ξύλινων πνευστών, ο Μάνος! Από κοντά του ο Νίκος, μα κι ο άλλος Μάνος κι ο Οδυσσέας κι ο Γιάννης κι η Μελίνα κι ο Παύλος και πίσω τους άλλοι ακόμα πολλοί, πανστρατιά, η λεγεώνα των Αθανάτων.

«Μικρέ, τι θες εσύ εδώ;», με ρώτησε ένας τύπος με μούσια και μαλλιά μπερδεμένα σαν τους αιώνες.
«Ήρθα να δω.»
«Να μας κουνάς το σημαιάκι; Δεν χρειαζόμαστε χειροκροτητές! Μπες να περπατήσεις μαζί μας!»
«Είμαι μικρός..»
«Τότε.. να μεγαλώσεις! Καιρός σου είναι.»
«Μα.. πώς; Χρόνια τώρα κάνω όπως μου λένε, τρώω το φαϊ μου όλο κι είναι το μπόι μου μια σπιθαμή. Τι να κάνω;»
«Να μην τρως το φαϊ σου.»
«Κι αν μου το ταΐζουν με το ζόρι;
«Τότε να το φτύνεις.»
«Θα το φτύνω! Και.. πότε θα μεγαλώσω;»
«Θα δούμε. Κανένα όργανο, ξέρεις;»
«Μουσικό;»
«Όχι απαραίτητα. Να κάνει σαματά.»
«Έχω σφυρίχτρες, καραμούζες..»
«Μ’ αυτές να πας στα πανηγύρια!»
«Απ’ τα πανηγύρια έρχομαι. Μα με πήραν για τρελό και μου κρεμάσανε κουδούνια.»
«Κουδούνια;»
Με κοίταξε χαμογελώντας.
«Τότε, να κάνεις τον τρελό.»

Νικόλας Άσιμος, venceremos

και με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου

yes, my friend!

Υπάρχουν κάποιες στιγμές ολωσδιόλου ξεχωριστές, στιγμές που θέλεις να γιορτάσεις. Έρωτες, γεννητούρια, αναχωρήσεις για μεγάλα ταξίδια. Κάποτε τα τρία μαζί ταυτόχρονα. Κάποτε βλέπεις να σαλπάρουν τα όνειρά σου. Σκέφτεσαι εκείνο το φίνο βρετανικό μπράντι, παλαιωμένο τρεις δεκαετίες και βάλε… Με αργές κινήσεις αφαιρείς το φελλό. Πρώτος παφλασμός, δεύτερος, θαλασσινό αεράκι…Εις υγείαν!! Και όχι από την ευθεία οδό, παρακαλώ! Κυκλικά και πλαγίως!

yes, roundabout

 

η επιστροφή του παν(τ)ός

Θα ‘ρθει μια μέρα που θα βρέχει αμαρτία κι αυτό το γκρίζο πολτό από ανίατα. Απ’ τους χειμάρους των βουνών κι από τις λόγχες θα κατέβει τις υδάτινες. Μες απ’ τις πλαστικές υδροροές, τις μηχανές του εσπρέσσο κι απ’ τα χαμόγελα των παρουσιαστών των βραδινών ειδήσεων.

Πρώτα θα τον δουν τα παιδιά κι οι παρθένες κι ένας οίστρος θα φυσήξει απ’ τη θάλασσα. Με τα γυμνά ποδάρια του στο νερό και το γενναίο φαλλό θριαμβευτή στο στερέωμα. Μ’ ένα σεντόνι φεγγαρόφως και με τα ελάφια και τις αλεπούδες και μ’ όλα τα υπόλοιπα ζώα, σαν τις αλυσίδες που σέρνει ένα φάντασμα. Και θα τον θυμηθείς και θα τον γνωρίσεις από τα κέρατα κι απ’ τις οπλές και τα γένια κι από τα ράστα καλώδια και τις δασιές ίνες στο στήθος του τις οπτικές.

Γιατί από δω και χίλια χρόνια το ξέρουν καλά, όσοι φοβούνται τις νύχτες κι όσοι κοιμούνται στον ξύπνιο τους και τα μωρά κι οι γέροι κι οι ποιητές κι όλοι οι τρελοί που τραγουδούν -το ξέρουν- τον ερχομό του

Waterboys – the return of Pan

(η εικόνα είναι από κόμικ ιστορία του Μίλο Μανάρα)

το πανηγύρι του τρελού

χαϊνηδες – το πανηγύρι του τρελού

Στο πανηγύρι του τρελού είναι καλεσμένοι

Οι φίλοι των Χαϊνηδων, του Θανάση Παπακωνσταντίνου, του Σωκράτη Μάλαμα, του Δημήτρη Ζερβουδάκη, του Γιάννη Χαρούλη και όσων μας κάνουν να ελπίζουμε πως υπάρχει ακόμα ελληνικό τραγούδι

…αλλά και οι φίλοι του Τσιτσάνη και του Βαμβακάρη, του Θεοδωράκη και του Χατζιδάκη, του Παπαδημητρίου και της Καραϊνδρου, του Ξαρχάκου και του Μαρκόπουλου, του Άκη Πάνου και του Σαββόπουλου και του Κουγιουμτζή και του Λοϊζου και του Μούτση και του Σπανού και του Μικρούτσικου και όλων όσων έθρεψαν τα όνειρά μας με τις μουσικές και τα τραγούδια τους.

Στο πανηγύρι του τρελού είναι ευπρόσδεκτοι

όσοι αισθάνονται διαφορετικοί και δεν το κρύβουν

…αλλά και όσοι το κρύβουν, για να πάψουν επιτέλους να το κρύβουν

Στο πανηγύρι του τρελού χωράνε

όσοι πιστεύουν ότι το “αρχαίο πνεύμα αθάνατο” είναι για να μας εμπνέει και όχι για να μας φανατίζει

…αλλά και όσοι πιστεύουν ότι χίλιοι καλοί χωρούν μαζί με χίλιους κακούς